جاوش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاوش . [ ] (معرب، اِ) چاوش . رجوع به چاوش و چاووش شود. ◄ الای جاوش مأمور دولت که کار او اطلاع دادن از اعلان جنگ و رساندن پیغامها و غیره بود و شخص او از تعرض مصون بود. جارچی باشی . (از دزی ). و رجوع به چاوش و چاووش شود.
جاوش . [ وِ ] (اِ) چوبی است که ماست بدان زنند تا مسکه شود.