جاهک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاهک . [ ] (اِخ ) شهرکی است میان اصطخر و کرمان . منزل کاروان و جائی با نعمت بسیار.(حدود العالم ). معرب چاهک است . صاهک . رجوع به جاهک و صاهک و نزهةالقلوب ج ٣ ص ١٢٣ و معجم البلدان شود.
جاهک . [ هََ ] (اِ) جناغ سینه و ترقوه . (ناظم الاطباء).