جاهلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاهلی . [ هَِ ] (حامص ) نادانی . نابخردی . کودنی : آری بجاهلی نتوان کرد مهتری . فرخی . هر آنکس که عیبش نگویند پیش هنر داند از جاهلی عیب خویش . سعدی .
جاهلی . [ هَِ ] (ص نسبی ) منسوب بجاهلیت . آنکه یا آنچه در عهد جاهلیت بوده است . ♦ عهد جاهلی ؛ دوره ٔ عرب قبل از اسلام .