جان فشاندن

(فَ یا فِ دَ) (مص ل.) جان خود را فدا کردن.<br>

(فَ یا فِ دَ) (مص ل.) جان خود را فدا کردن.

جان فشاندن . [ ف َ / ف ِ دَ ] (مص مرکب )جان فدا کردن . جان را در راه کسی دادن : همان مام رودابه ٔ ماهروی که دستان همی جانفشاند بروی . فردوسی . که سربازی کنیم و جانفشانیم مگر کاحوال صورت بازدانیم . نظامی . گر نسیم سحر از زلف تو بویی آرد جان فشانیم بسوغات نسیم تو نه سیم . سعدی . در دلم بود که جان بر تو فشانم روزی باز در خاطرم آمد که متاعیست حقیر. سعدی . کام دلم این بود که جان بر تو فشانم این کام میسر شد و این کار برآمد. سعدی .