جان فرسودن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جان فرسودن . [ ف َ دَ ] (مص مرکب ) جان را ناتوان کردن . روان را خسته ساختن : عقل داند که پر زیان بوده ست هرکه از بهر حال جان فرسود. کمال اصفهانی (از ارمغان آصفی ). رجوع به جانفرسا و جانفرسای شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جان فرسودن . [ ف َ دَ ] (مص مرکب ) جان را ناتوان کردن . روان را خسته ساختن : عقل داند که پر زیان بوده ست هرکه از بهر حال جان فرسود. کمال اصفهانی (از ارمغان آصفی ). رجوع به جانفرسا و جانفرسای شود.