جان ده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جان ده . [ دِه ْ ] (نف مرکب ) آفریننده . جان دهنده . بخشنده ٔ روح (در مورد خدا) : ابا رأی او بنده را رای نیست جزاو جانده و چهره آرای نیست . فردوسی . به دادآفرینی که دارنده اوست همان جان ده و جان برآرنده اوست . نظامی . ◄ تازه کننده ٔ جان . مفرح : اوست در بزم و رزم یافته نام جان ده و جان ستان بتیغ و بجام . نظامی .