جان به لب رسیدن

جان به لب رسیدن . [ ب ِ ل َ رَ / رِ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از مشرف بر مرگ بودن . (بهار عجم ) : پدر که جان عزیزش بلب رسید چه گفت یکی نصیحت من گوش دار جان عزیز. سعدی . گر تشنگان بادیه را جان بلب رسد تو خفته در کجاوه بخواب خوش اندری . سعدی . آوخ که بلب رسید جانم آوخ که ز دست شد عنانم . سعدی . من نه آنم که سست بازآیم ور ز سختی بلب رسد جانم . سعدی . جان بلب از ضعف نتواند رسید ما بزور ناتوانی زنده ایم . ملاطاهر غنی (از بهار عجم ).