جان برآمدن

جان برآمدن . [ ب َ م َ دَ ] (مص مرکب ) جان بیرون رفتن . مردن : نه چندان بخور کز دهانت برآید نه چندان که از ضعف جانت برآید. سعدی . بچه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد بزه کردی و نکردند مؤذنان ثوابی . سعدی . رمق مانده ای را که جان از بدن برآید چه سود انگبین در دهن . سعدی . تا رفته از نظر ز تنم جان برآمده شرمنده ام که در غمش آسان برآمده . حزین اصفهانی (از ارمغان آصفی ).