جان آفرین

جان آفرین . [ ف َ ] (اِخ ) روان آفرین . خالق روح . (ناظم الاطباء). آفریننده ٔ جان . (آنندراج ). خالق . آفریدگار. خدا : یکی گنج بخشید بر هر کسی بجان آفرین کرد پوزش بسی . فردوسی . تهمتن به نیروی جان آفرین بکوشید بسیار با درد و کین . فردوسی . بدو گفت یزدان جان آفرین ترا ایدر آورد از ایران زمین . فردوسی . شیر نر تنها بود هر جا و خوکان جفت جفت ما همه جفتیم و فرد است ایزد جان آفرین . منوچهری . که آن جان آفرین داننده ٔ راز ندارد در خدائی هیچ انباز. ناصرخسرو. بنام خداوند جان آفرین حکیم سخن در زبان آفرین . نظامی . وصال حضرت جان آفرین مبارکباد که دیر و زود فراق اوفتد در این اوصال . سعدی . بجان آفرین جان شیرین سپرد. سعدی . لعل ترا ایزد از جوهر جان آفرید باد هزار آفرین بر تو ز جان آفرین . سلمان . ♦ جان بجان آفرین تسلیم کردن ؛ مردن .