جارن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جارن . [ رِ ] (ع ص ) خوگر. (منتهی الارب ). آنکه بر کاری خو کرده و آن را تمرین کرده باشد. (اقرب الموارد). ◄ سوده . ◄ نرم از جامه و جز آن . (منتهی الارب ). ◄ راه ناپیداشده . (منتهی الارب ). الطریق الدارس . (اقرب الموارد). ◄ (اِ) ماربچّه . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).