جاربلجار
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بُ) [ تر. ] (اِمر.) طلب و وعده.<br>
فرهنگ فارسی معین
(بُ) [ تر. ] (اِمر.) طلب و وعده.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاربلجار. [ ب ُ ] (اِ مرکب ) صاحب آنندراج آرد: جاربلجار در شمس بمعنی شکست و بست نوشته و تحقیق این است که چون لفظ جار در ترکی بمعنی ندا و آواز دادن است و لفظ بُل بضم موحده در ترکی بمعنی فراوان وبسیار، لهذا جاربُلجار بمعنی اندک طلب و بسیارطلب باشد یا آنکه بُلجار بالضم در ترکی بمعنی وعده نیز آمده و جار بمعنی ندا و آواز دادن پس جاربُلجار مجموع بمعنی طلب و وعده باشد. و رجوع به غیاث اللغات شود.