ثلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ثلة. [ ث ِل ْ ل َ ] (ع اِمص ) نیستی . هلاک . ج، ثِلل .
ثلة. [ ث ُل ْ ل َ ] (ع اِ) گروه مردم . جماعت بسیار. ◄ درم بسیار. ◄ چیزی چون مناره در بیابان که بسایه ٔ آن پناهند. ج، ثُلَل . ثِلَل .
ثلة. [ ث ِل ْ ل َ ] (ع اِ) رمه ٔ بزرگ از گوسفند و بز درآمیخته، یا خاص است به رمه ٔ میش . ج، ثِلل َ، ثِلال . ◄ رخنه . ◄ پشم گوسفند؛ کساء جیدالثلة. ◄ پشم گوسپند آمیخته بموی و پشم شتر. ◄ مناره مانندی در صحرا که زیر سایه ٔ آن آرام گیرند. ◄ نوبت آب شتران بعد دو روز. ◄ درم بسیار. ◄ گل چاه برآورده شده . ج، ثُلَل . ثِلل . ثِلال .