ثقب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ثَ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) سوراخ کردن.<BR>۲- (اِ.) سوراخ، رخنه.<br>
فرهنگ فارسی معین
(ثَ) [ ع. ] ۱- (مص م.) سوراخ کردن. ۲- (اِ.) سوراخ، رخنه.
(ثُ قَ) [ ع. ] (اِ.) جِ ثقبه ؛ سوراخها.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ثقب . [ ث ُ ق َ / ث ُ ] (ع اِ) ج ِ ثُقبة. ◄ روزن خانه . سوراخ . ج، ثقوب و اَثقب : چرخ چون گوز شکسته است از آن روز که ماه چهره چون چهره ٔ بادام جبین پر ثقب است . انوری .
ثقب . [ ث َ ] (ع مص ) سوراخ کردن . ◄ بلند پریدن . ◄ ثقب کوکب ؛ روشن شدن ستاره . ◄ ثقب رائحه ؛ دمیدن بوی . ◄ ثقب ناقه ؛ بسیار شیر شدن ناقة. ◄ ثقب رأی ؛ نافذ گردیدن رأی .
ثقب . [ ث َ ] (اِخ ) ابن فروه ٔ ساعدی . صحابی انصاری است . بعضی نام او را ثقیب گفته اند بر وزن زُبیر. وی در غزوه ٔ احد شهادت یافت واو واقف به انساب انصار بود. رجوع به ثقف ... شود.
واژگان قرآن
ثقب: «ثقب» سوراخى را گویند که در چوب ایجاد مى کنند.(9)