تیماو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیماو.(اِ) بلادت باشد و آن تعطیل قوت نفس ناطقه است بی آنکه تقصیری در خلقت آن شده باشد. (برهان ) (انجمن آرا) (آنندراج ). در برهان آمده در فرهنگها نیافتم . (انجمن آرا) (آنندراج ). بلادت و کندی ذهن . (ناظم الاطباء).