تیمار بردن

تیمار بردن . [ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) غم خوردن . اندوه بردن : چه باید رفته را اندوه خوردن همان نابوده را تیمار بردن . (ویس و رامین ). مرا که دانش از آغاز خویشتن نبود چه دانم از پس انجام چون برم تیمار. ناصرخسرو.