تیزگفتار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیزگفتار. [ گ ُ ] (ص مرکب ) بی باک و گستاخ در سخن . دلیر و جسور در گفتن مطلبی : بدین برز بالای این پهلوان بدین تیزگفتار و روشن روان . فردوسی . رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیزگفتار. [ گ ُ ] (ص مرکب ) بی باک و گستاخ در سخن . دلیر و جسور در گفتن مطلبی : بدین برز بالای این پهلوان بدین تیزگفتار و روشن روان . فردوسی . رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.