تیزگردان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیزگردان . [ گ َ] (نف مرکب ) تیزگرد. تندگرد. تندرونده : بدانید کاین تیزگردان سپهر نتازد به داد و نیازد به مهر. فردوسی . یکی تیزگردان و دیگر بجای به جنبش ندادش نگارنده پای . فردوسی . رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.