تگل

تگل . [ ت َ گ َ ] (اِ) مرد نوجوان بود که هنوز خط نیاورده . (لغت فرس اسدی چ اقبال ص ٣٢١). نوخواسته باشد که خطش تمام دمیده نبود. امرد نوخط. (فرهنگ جهانگیری ). نوخواب دیده و نوخط بود. (لغت فرس اسدی چ هرن چ دبیرسیاقی ص ١٣٠). آنرا گویند که هنوز خط تمام درنیاورده باشد. (صحاح الفرس، چ دکتر طاعتی ص ٢٠٦) : هر کجا ریدکی بود تگلم هر کجا کالمی بود خصیم . طیان مرغزی .

تگل . [ ت َ گ َ ] (اِ) قوچ جنگی . (فرهنگ جهانگیری ) (فرهنگ رشیدی ) (برهان ). رجوع به ماده ٔ قبل شود.

تگل . [ ت ِ گ َ ] (اِ) پارچه بود که بر جامه ٔ پاره بدوزند و آنرا پینه خوانند و به تازی رقعه خوانند. (فرهنگ جهانگیری ) (از فرهنگ رشیدی ). پارچه و رقعه که بر جامه پینه کنند. (برهان ). به کسر اول و گاف پارسی مفتوح وصله و پینه که بر جامه زنند. (حواشی و تعلیقات فیه ما فیه چ فروزانفر ص ٢٧٥) : چو ریسمان شده ام زانکه سوزن هجرت همی زند به قبای دلم هزار تگل . مولوی (از فرهنگ جهانگیری ). فرعون ز فرعونی آمنت بجان گفته بر خرقه ٔ جان دیده زایمان تگلی دیگر. مولوی (بنقل فروزانفر در فیه مافیه ص ٢٧٦).