تکیف

(تَ کَ یُّ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) لذت بردن.<BR>۲- صفت و حالتی به خود گرفتن.<BR>۲- عیبناک شدن.<BR>۳- شناختن کیفیت چیزی.<br>

(تَ کَ یُّ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) لذت بردن. ۲- صفت و حالتی به خود گرفتن. ۲- عیبناک شدن. ۳- شناختن کیفیت چیزی.

تکیف . [ ت َ ک َی ْ ی ُ] (ع مص ) عیبناک کردن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از آنندراج ). تنقص . (اقرب الموارد). ◄ چگونگی دانستن . (غیاث اللغات ) (آنندراج ) : اتصالی بی تکیف بی قیاس هست رب الناس را با جان ناس . مولوی .

تکیف . [ ت َ ک َی ْی ُ ] (ع مص ) منحوت از کیف، چگونگی بخود گرفتن . بکیفیتی درآمدن . رجوع به کیف و کیفیت و ماده ٔ قبل شود.