تکه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تکه . [ ت ُ ک ِ ] (اِ) نوعی از تیر که بجای پیکان گرهی دارد. ◄ پشته و بلندی را نیز گفته اند. (برهان ) (از ناظم الاطباء) (از فرهنگ رشیدی ).
تکه . [ ت ُ ک ِ ] (اِخ ) دهی از دهستان بالا شهرستان نهاوند است که در حدود ٢٤٠ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).
تکه . [ ت ِک ْ ک َ / ک ِ ] (ع اِ) بند شلوار. (دهار) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). شلواربند. (منتهی الارب ) (مهذب الاسماء). ازاربند. (غیاث اللغات ). ج، تِکَک . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ابن درید گوید: آن را معرب بحساب آرند... (از المعرب جوالیقی ص ٩٠).