تکتل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تکتل . [ ت َ ک َت ْت ُ ] (ع مص، اِ) نوعی از رفتار پستگان . (منتهی الارب ) (آنندراج ). رفتار پست قامتان . (ناظم الاطباء). ◄ راه رفتن کوتاه اندام . در اللسان آمده : فلان یتکتل فی مشیه ؛ اذا اقارب فی خطوه کَاءَنَّه یتدحرج . ◄ تجمع و تدور چیزی . (از اقرب الموارد).