تونکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تونکن . [ تُن ْ ک َ ] (اِخ ) ناحیه ای در شمال شرقی هندوچین و در شمال ویتنام که مساحت آن ١١٦٠٠٠ کیلومترمربع است . پایتخت آن هانویی شامل تونکن علیا و تونکن سفلی است . تونکن از مستعمرات فرانسه بود ولی کمونیستها تحت رهبری هوشی - مینه پس از جنگهای بسیار سخت با فرانسه (١٩٤٥-١٩٥٤ م .) آن را بازگرفتند و آن اکنون بخش اساسی قسمت شمال ویتنام (ویتنام شمالی ) را تشکیل میدهد و ٩٨٥٦١٠٠٠ تن سکنه دارد. (از فرهنگ فارسی معین ج ٥). رجوع به لاروس و قاموس الاعلام ترکی ذیل کلمه ٔ تونکین شود.