توفر دواعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توفر دواعی . [ ت َ وَف ْ ف ُ رِ دَ ] (ترکیب اضافی، اسم مرکب ) نزد شعرا آن است که چیزی راذکر کنند که برای تحصیل آن جمیع اسباب بود. مثال : بر کشتن من رسیده ای مست ای کافر ترک تیغ دردست . (کشاف اصطلاحات الفنون ).