توغچی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توغچی . (ترکی، اِ مرکب ) شخصی که توغ بردارد. (از آنندراج ). علمدار. (ناظم الاطباء) : نگار توغچی آن پادشاه کشور حسن که توغ بیرق اوشد مدار لشکر حسن . سیفی (از آنندراج و بهار عجم ). رجوع به توغ شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توغچی . (ترکی، اِ مرکب ) شخصی که توغ بردارد. (از آنندراج ). علمدار. (ناظم الاطباء) : نگار توغچی آن پادشاه کشور حسن که توغ بیرق اوشد مدار لشکر حسن . سیفی (از آنندراج و بهار عجم ). رجوع به توغ شود.