توطن

(تَ وَ طُّ) [ ع. ] (مص ل.) وطن گزیدن، جای گزیدن.<br>

(تَ وَ طُّ) [ ع. ] (مص ل.) وطن گزیدن، جای گزیدن.

توطن . [ ت َ وَطْ طُ ] (ع مص ) جای گرفتن . (تاج المصادر بیهقی ) (دهار) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). وطن گرفتن . (زوزنی ) (از اقرب الموارد). اقامت در جائی که گوئی وطن است . (ناظم الاطباء). ◄ بر چیزی شدن دل . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).

اقامت‌گزینی، وطن‌گزینی وطن گزیدن، وطن اختیار کردن، جا گرفتن