توتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توتن . [ ت ُ ت ُ ] (ترکی، اِ) تنباکوی چپق و سیگار. (ناظم الاطباء). رجوع به توتون شود.
توتن . [ ت ُ ت ُ ] (اِخ ) قومی از ژرمانی قدیم . آنان با سیمبرها به گُل حمله بردند و توسط ماریوس، در اکس - آن - پروانس بسال ١٠٢ ق .م . مغلوب و پراکنده شدند. (فرهنگ فارسی معین ). منشاء این قوم آشکار نیست، شاید از اقوام آسیائی باشند که دو قرن ق .م . در کنار دریای بالتیک سکونت کردند و با سیمبرها ابتدا گُل و سپس ایتالیا را اشغال کردند. در قرن سوم ق .م . پیته آس وجود آنان را در اطراف امبر اطلاع می دهد. در سال ١١٣ ق .م . با سیمبرها برخورد کردند... و در سال ١٠٢ ق .م . در حوالی اکس و... بوسیله ٔ ماریوس مغلوب و سپس متواری شدند و فقط نامی از آنان باقی مانده است . توچ (= دوچ ) که نژاد ژرمن را بدان نامند . (از لاروس قرن بیستم ).