تواطؤ
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ طُ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) سازش کردن با هم، موافقت کردن همدیگر در امری، همدست شدن.<BR>۲- (اِمص.) موافقت، سازش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ طُ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) سازش کردن با هم، موافقت کردن همدیگر در امری، همدست شدن. ۲- (اِمص.) موافقت، سازش.