تهیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تهیم . [ ت َ ] (ع ص ) تهمت نهاده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
تهیم . [ ت َ هََ ی ْ ی ُ ] (ع مص ) برانگیختن کسی را بر عشق و شیفتگی . (اقرب الموارد). ◄ رفتن به رفتاری نیکو. (از اقرب الموارد). رفتاری است نیکو. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).