تهی آخر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تهی آخر. [ ت َ / ت ِ / ت ُ خ ُ ] (ص مرکب ) مبتلای قحطی آب و دانه . مقابل چرب آخر. (آنندراج ).گذاشته شده بی آب و دانه . (ناظم الاطباء) : گاودوشای هنر بسکه تهی آخر ماند خشک پستان شده زآنسان که ندارد نم شیر. شفائی (از آنندراج ).