تنکید

تنکید. [ ت َ] (ع مص ) آواز بلند برداشتن . (زوزنی ). رجوع به نکد شود. ◄ سخت و دشوار گردانیدن عیش . ◄ تیره گردانیدن عیش کسی . (از اقرب الموارد).