تنک مایه

تنک مایه . [ ت َ ن ُ / ت ُ ن ُ ی َ / ی ِ ] (ص مرکب ) که سرمایه ٔ مالی یا علمی او کم است . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : نه درخورد سرمایه کردی کرم تنک مایه بودی از آن لاجرم . (بوستان ). وگر تنگدستی تنک مایه ای سعادت بلندش کند پایه ای . (بوستان ). رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی