تندخویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تندخویی . [ ت ُ ] (حامص مرکب ) تیزمزاجی و سرکشی و درشتی . (ناظم الاطباء) : نبینی عیب خود در تندخویی بدینسان عیب من تا چند گویی ؟ نظامی . عجب ناید ز خوبان تندخویی چنان کز مهر گردون کینه جویی . نظامی . با اینهمه جور و تندخویی نازت بکشم که خوبرویی . سعدی (گلستان ). اگرچه رسم خوبان تندخوییست چه باشد گربسازد با غمینی ؟ حافظ (دیوان چ قزوینی ص ٣٤٢). رجوع به تند و دیگر ترکیبهای آن و تندخو شود.