تندآب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تندآب . [ ت ُ ] (اِ مرکب ) دوایی است روان و سیال که هرچه در آن اندازند گداخته گردد و آن را تیزآب گویند... (انجمن آرا) (آنندراج ). رجوع به تیزآب شود. ◄ هر مایع گذارنده ای . (ناظم الاطباء). جریان سریع آب . آبی که جریانی تند و سریع دارد. آب تند : ز پیرامن دژ یکی کنده ساخت ز هر جوی تندآب در وی بتاخت . اسدی . رجوع به تند شود.