تنبلیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ بَ) (اِ.) = تملیت:<BR>۱- بار کوچکی که بر بار بزرگ بندند و گاه بر بالای چاروا نهند و بر روی آن سوار شوند.<BR>۲- یک لنگ بار، عدل.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ بَ) (اِ.) = تملیت: ۱- بار کوچکی که بر بار بزرگ بندند و گاه بر بالای چاروا نهند و بر روی آن سوار شوند. ۲- یک لنگ بار، عدل.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تنبلیت . [ تَم ْ ب َ ] (اِ) بار اندک بود که بر زبر بار بزرگ ببندند و آن راتملیت نیز خوانند. (فرهنگ جهانگیری ). همان تملیت است . (شرفنامه ٔ منیری ). ◄ در بعضی فرهنگها تنگ بار مرقوم است . (فرهنگ جهانگیری ). همان تملیت است بهر دو معنی . (فرهنگ رشیدی ). رجوع به تملیت شود.