تن تن
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ تَ) (اِمر.)<BR>۱- وزن اجزای آواز موسیقی.<BR>۲- از ارکان تقطیع.<BR>۳- نغمه، سرود.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ تَ) (اِمر.) ۱- وزن اجزای آواز موسیقی. ۲- از ارکان تقطیع. ۳- نغمه، سرود.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تن تن . [ ت َ ت َ ] (اِ مرکب ) کنایه از نغمه و سرود. (آنندراج ). سرود و نغمه و آهنگ و ترانه . (ناظم الاطباء) (از فرهنگ فارسی معین ) : در خانه تن مزن که ز دستان عندلیب در هر دمت به باغچه صدجای تن تن است . انوری (از آنندراج ). ◄ وزن اجزای آواز موسیقی . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ از ارکان تقطیع. (فرهنگ فارسی معین ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی