تن برافکندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تن برافکندن . [ ت َ ب َ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) تن اندر افکندن . تن برفکندن . حمله بردن . هجوم بردن : پس از کین برافکند تن برهمه رمان کردشان هر سویی چون رمه . اسدی . بزد کوس و تن بر سپه برفکند خروش یلان شد به ابر بلند. اسدی . رجوع به تن اندرافکندن و تن افکندن شود.