تماظ

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تماظ. [ ت َ ظظ ] (ع مص ) بهم بدی و پیکار نمودن . ◄ گزیدن یکدیگر را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).