تلم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تلم . [ ت َ ] (ع مص ) شیار کردن زمین را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
تلم . [ ت ِ ] (ع اِ) کودک خطدمیده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ کشاورز. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از ذیل اقرب الموارد). ◄ زرگر. ◄ دمه ٔ دراز زرگران . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ج، تِلام . (منتهی الارب ).
تلم . [ ت َ ل َ ] (ع اِ) آب کند یا شکاف در زمین بدرازا. ج، اتلام . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).