تقیا

تقیا. [ ت َ ] (اِخ ) از شعرا و علمای ایران و از اهالی شوشتر است و به هندوستان رفت و مورد توجه اکبرشاه قرار گرفت و در دوره ٔ حکومت جهانگیر شاه بمسند صدارت رسید و بسال ١٠٢٠ هَ . ق . درگذشت . این بیت از اوست : من بنده ٔ این رسم که در چارسوی عشق با هرکه نه غارت زده سودا ننمایند. (از قاموس الاعلام ترکی ).