تقطاع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تقطاع . [ ت ِ ق ِطْ طا ] (ع مص ) بریدن و جدا کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ خشک گردانیدن خرما را. ◄ بازداشتن کسی را از حق وی . ◄ باطل کردن حدث نماز را. ◄ جزم کردن در گفتار. ◄ بستن و بیمناک ساختن راه را بر روندگان . (از اقرب الموارد).