تفال

(تَ فَ أُ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) فال زدن.<BR>۲- (اِمص.) فال گویی، فال اندازی.<BR>۳- (اِ.) فال، شگون. ج. تفألات.<br>

(تُ) (اِ.) آب دهن که از اثر مزة چیزی به هم رسد، تف.<br>

(تَ فَ أُ) [ ع. ] ۱- (مص م.) فال زدن. ۲- (اِمص.) فال گویی، فال اندازی. ۳- (اِ.) فال، شگون. ج. تفألات.

(تُ) (اِ.) آب دهن که از اثر مزه چیزی به هم رسد، تف.

تفال . [ ت ُ ](ع اِ) تُفل . (اقرب الموارد). خدو. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). بصاق . (اقرب الموارد). ◄ کفک . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی