تضییع

(تَ) [ ع. ] (مص م.)<BR>۱- ضایع کردن، تباه ساختن.<BR>۲- مهمل و بیکار کردن.<br>

(تَ) [ ع. ] (مص م.) ۱- ضایع کردن، تباه ساختن. ۲- مهمل و بیکار کردن.

تضییع. [ ت َض ْ ] (ع مص ) ضایع کردن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ) (غیاث اللغات ) (آنندراج ). مهمل و هیچکاره گردانیدن چیزی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ضایعکردگی و اتلاف . (ناظم الاطباء) : و هیچ خردمند تضییع عمر در طلب آن جایز نشمرد. (کلیله و دمنه ). و تضییع منفعتی از آن جهت . (کلیله و دمنه ). تضییع نفایس اموال و احتمال تحکمات فاسد لشکر بر تحفظ خانه و موافقت برادر و رعایت مصلحت کلی راجح دید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ اول تهران ص ١٩٠). ◄ بی تیمار گذاشتن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ در مثل : الصیف ضیعت اللبن، بکسر تاء اگرچه بدان به مذکر و جمع خطاب کنند. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). و در مجمعالامثال، فی الصیف ضیعت اللبن نیز روایت شده، برای کسی مثل زنند که خود فرصتی مناسب را از دست داده است، سپس در پی بدست آوردن آن برمی آید.

اتلاف، تباه‌سازی، حیف‌ومیل، ضایع‌سازی، هدر هدر دادن، تلف کردن، ضایع کردن ازبین بردن، پایمال کردن

نابودی