تضوع
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ ضَ وُّ) [ ع. ] (مص ل.) دمیدن، بوی پراکندن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ ضَ وُّ) [ ع. ] (مص ل.) دمیدن، بوی پراکندن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تضوع . [ت َ ض َوْ وُ ] (ع مص ) جنبیدن نافه و دمیدن بوی آن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ آماده ٔ گریستن گشتن کودک . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ گشادن چوزه هر دو بازو را پیش مادر تا خورش دهد او را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ بانگ کردن ضُوَع . (اقرب الموارد).