تصیح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تصیح . [ ت َ ص َی ْ ی ُ ] (ع مص ) خشک شدن گرفتن تره از سر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).تصوح تره . (از اقرب الموارد). و رجوع به تصوح شود.
تصیح . [ ت َ ص َی ْ ی ُ ] (ع مص ) (از «ص وح ») پراکندگی موی و پریشانی آن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). لغتی است در تصوح . (منتهی الارب ). و رجوع به تصوح شود.