تشنه‌لب

تشنه لب . [ ت ِ ن َ / ن ِ ل َ ] (ص مرکب ) عطشان و سوخته لب . (ناظم الاطباء) : دوستان تشنه لب را زیر خاک از نسیم جرعه دان یاد آورید. خاقانی . من گل خون به دهان آمده و تشنه لبم بر گل تشنه، گه ژاله هوایید همه . خاقانی . تشنه لب بر در دریا چو صدف سر و تن بی سپری خواهم داشت . خاقانی . رطب بر خوان رطب خواری نه بر خوان سکندر تشنه لب بر آب حیوان . نظامی . من آن تشنه لب غمناک اویم که او آب من و من خاک اویم . نظامی . بدو گفت نابالغی کای عجب چو مردی، چه سیراب و چه تشنه لب . (بوستان ). رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت . حافظ. شاید که به آبی فلکت دست نگیرد گر تشنه لب از چشمه ٔ حیوان به درآیی . حافظ. زینهار از آب آن عارض که شیران را از آن تشنه لب کردی و گردان را در آب انداختی . حافظ.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی