تسمیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ یِ) [ ع. تسمیة ] (مص م.) نام نهادن، نامیدن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ یِ) [ ع. تسمیه ] (مص م.) نام نهادن، نامیدن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تسمیة. [ ت َ ی َ ] (ع مص ) نام کردن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ) (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ) (دهار). نامیدن و به نامی خواندن و نام نهادن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). نام نهادن . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). نام گذاشتن برای کسی . (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد). ◄ بسم اﷲالرحمن الرحیم گفتن . (غیاث اللغات ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ذکر نام خدا. (از متن اللغة). آوردن شروع کننده ٔ کار نام خدا را. (از اقرب الموارد) (از المنجد).
تسمیه . [ ت َ ] (ع مص ) بر سر خود گذاشتن شتران را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد).
مترادف و متضاد واژهدان
نامگذاری نامگذاری کردن، نامیدن، نام نهادن