تسبیح گوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تسبیح گوی . [ ت َ ] (نف مرکب ) عابد. کسی که نام خدای تعالی را به پاکی بر زبان آورد. گوینده ٔ سبحان اﷲ : چو بادند پنهان و چالاکپوی چو سنگند خاموش و تسبیح گوی . (بوستان ). و رجوع به تسبیح و دیگر ترکیبات آن شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی