تریوه

(تَ رِ وَ) (اِ.) راه ناهموار و پست و بلند.<br>

(تَ رِ وَ) (اِ.) راه ناهموار و پست و بلند.

تریوه . [ ت َ وِ ] (اِ) راهی بود بر شبه پشته . (لغت فرس اسدی چ اقبال ص ٤٨٢). راه پشته پشته ٔ ناهموار پست و بلند را گویند. (برهان ) (از ناظم الاطباء). راه پشته پشته بود. (فرهنگ جهانگیری ) (انجمن آرا) (آنندراج ) (شرفنامه ٔمنیری ). راهی پشته پشته . (صحاح الفرس ) : بر که و بالا چو جه ؟ همچون عقاب اندرهوا بر تریوه راه چون جه ؟ همچوبر صحرا شمال . شهید (از لغت فرس اسدی ). چون باز پرنده برگریوه چون بادرونده بر تریوه . لطیفی .