ترتولیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ترتولیان . [ ت ِ ] (اِخ ) ترتولیانوس . ستایشگر مسیحی که حدود سالهای ١٥٥ - ٢٢٠م . متولد شد. نابغه ای توانا و خودسر و سخت گیر بود، معذلک این مدیحه سرای باارزش بوسیله ٔ مونتانوس متهم به کفر و بدین وسیله لکه دارگردید. آثار فراوانی از وی باقی ماند و نوشته های اوشاهکار فصاحت و بلاغت زبان لاتینی است . قاموس الاعلام ترکی آرد: از پیشوایان قدیم نصاری که به سال ١٦٠ م . در قارتاح (کارتاژ، تونس قدیم ) بدنیا آمد و بسال ٢٤٥ م . درگذشت . وی کتابی در دفاع از مسیحیت و چند رساله تألیف کرد و به روم سفر نمود و پس از بازگشت به آفریقا گوشه نشین شد، و مذهبی مخصوص بخود تأسیس کرده .