تر گشتن

تر گشتن . [ ت َ گ َ ت َ ] (مص مرکب ) مرطوب و نمدار شدن : سراپرده و خیمه ها گشت تر ز سرما کسی را نبد پای و پر. فردوسی . چو ابر زلف تو پیرامن قمرمی گشت ز ابر دیده کنارم به اشک تر میگشت . سعدی . خم می به ناشستن آسوده تر که هرچند تر گردد آلوده تر. امیرخسرو.